تـــــرنــم

در مـيـــان غريبــان،در غربتــي بي انتهــا،چشمانــم در انتظار يك جرعــه نگاه آشنــا بــود.
"هيــچ آشنايــي نيست!"جملــه اي كه هر لحظــه در ضميرم چون گردبــادي خاطره هــاي شيريــن با تــو بودن را بر هـم مي زند.
سخت نگــران تنهــايـي ام بــودم.
شده بــودم گل يخـي مـيــان صخــره ي سيـاه.
چشمانــم،چشــم آشنـا يافت،غصه اش را از چندين فرسنگي نگــاهــش مي شد حــس كرد.
نفسش بــوي شقايــق هاي تــازه شكفتــه مي داد.
جلــو رفتــم.لبخند زدم،خنديد.
هــم زبان شديم.هـمـسفر خويــش را شناختــم.
چند صباحــي به هــم صحبتي نشستيم.خوش مي خواند،نــواي گلويش به نــي چوپانان صحرا مي مانست.
از خواندنش بغــض كــالم مي شكست.صدايش درد را فريــاد مي كرد.
چو دوستان قديمي با او بودن خوش بود.هــر چه بود،سخن گفتنش شادم مي كردو غصه هــايم را پنهان مي ساخت.
درد هجــران دوست را برايش گفتــم،اما دوبــاره رسـم باغ و باد خزان تكــرار شد.
جدايــي فرا رسيد و او را نيز بــرد تا تنهايي ام را بــا درخت پشت حيــاط قسمت كنـــم.

            مــــرا در دل نــواي صد تــرانه است
                         وجـــودم پـــر ز شــعر عاشــقـانـــه است
                                 اگــــر گـويــم،وگـــر خــامــوش مانـــم
                                               تــو را مي خواهـــم و اينها بهــانه است 

 چقــدر سختـــه تــو تـابستــون با غــریبی آشنــا شــی

      یـا اینکــه وقتی بهــار شد یـــه جــــوری ازش جـــدا شــی

               چه سختــه بی بهونــه میوه ی کــال رو چیــدن

                    به خدا کــم غصه ای نیست چند روزی تــو رو ندیــدن

                            چه سختــه اون کسـی کــه می گفت واســه چشمــات میمیــره

                                 بــره و ســراغــی از تــو و چشمــات نگیــره

                      

         بـي تــو هــر شب چشـم مـن غــرق هــواي گريـــه بــود
          روي خــاك گونـــه هـايـــم جــاي پــاي گريـــه بــود

                                 در ســـرآغاز غــروب بـي ســرانجـامـش قفـــس

                                   سينــه لبريـــز از ســـرود بـي صـداي گريـــه بــود

               در شب بــارانــي ســـردي كـــه رفتــي بــا غــروب
              غــربت دلتنگــي چشــمم بـــراي گريـــه بــود

        
                                    خلــوت خـامــوش مـن در غــربت پــاييــزو

                                        خلــوت بـــارانــي شب آشنـــاي گريـــه بــود 

                      روز هــاي رفـتنت بــا آنكـــه از  يــــادم نـــرفت

                      موســم بـي وسعـت و بـي انتهــاي گريـــه بــود

                           كــاش بــودي تــا ببينــي بـي تــو هـمپــاي خــزان
                              چشــم مـن انگــار هــر شب مـبتــلاي گريـــه بـود

 قـلــب مـن کــوچـک بـــود...

 عشــق تــو ليــک بــزرگ..مـن ز انـدازه قلبــم بيــرون...عـــاشقــت بــودم

 و از عشـــق تــو ســرشـار ولــي...ســالـيــان بسيـــار ...مــانـده ام عــاشـق تــو...

 تــا کــه انـدازه ايـن عشــق تــورا...در دلــم جـاي دهــم...و هنــوزم بـاميـــد...عـاشقـت خـواهـــم بــود...

 گـــرچــــه تــو رفتـــي و دل تنهــــا شـد...گــرچـــه ايـن عشــق بـدون تــو غمـــي بـــر مـــا شـد.
            

              دلم را جز تو کس دلبر نباشد           

                                به جز شور تو در سر نباشد                                                         

                 دل من را تو عمداً می کنی تنگ

                                       که تا جای کس دیگر نباشد                           

            بعد از تو دلم همیشه گریان باشد

                             چون موج اسیر خشم طوفان باشد                                                    

           بعد از تو شود نگاه من خشک به در

                            تنها و غمگین و بی نگهبان باشد            

         بعد از تو دیگر نمی پذیرم دل را

                            دل را هوس همیشه نالان باشد                                  

                آن موی سیه،چشم خمار آلودت

                                من باشم و این قلب پریشان باشد.      

       

     در خواب ناز بودم شبی...

               دیدم کسی در می زند          

                          در را گشودم روی او                             

                                  دیدم غم است در می زند.

        ای دوستان بی وفا

                   از غم بیاموزید وفا...                

           غم با آن همه بیگانگی هر شب به من سر می زند.

 

                                                                             

دل وحشت زده درسینه ی من می لرزید

     دست من ضربه به دیواره ی زندان کوبید.

      آه!همسایه ی زندانی من ضربه ی دست مرا پاسخ گوی

     ضربه ی دست مرا پاسخی نیست.

         تا به کی باید تنها تنها

    وندراین زندان زیست.

ضربه هرچند به دیوارکوبیدم،پا نمی شنیدم.

سالها رفت که من کرده ام با غم تنهایی خود...

    دیگرازپاسخ خود نومیدم

     راستی!هان!چه صدایی آمد؟

ضربه ای کوفت به دیواره ی زندان دستی

ضربه می کوبد همسایه ی زندانی من

             پاسخی می جوید،دیده را می بندم

           دردل از وحشت تنهایی او می خندم.   

           

زمانهاي قديم وقتي هنوز راه بشر به زمين باز نشده بود فضيلتها و تباهي ها دور هم جمع شده بودند. ذکاوت! گفت : بياييد بازي کنيمٍ ، مثل قايم باشک ديوانگي ! فرياد زد:آره قبوله ، من چشم ميزارم چون کسي نمي خواست دنبال ديوانگي بگردد همه قبول کردند. ديوانگي چشم هايش رابست و شروع به شمردن کرد!! يک..... دو.....سه ... همه به دنبال جايي بودند تا قايم بشوند نظافت خودش را به شاخ ماه آويزان کرد. خيانت داخل انبوهي از زباله ها مخفي کرد. اصالت به ميان ابرها رفت و هوس به مرکززمين به راه افتاد دروغ که مي گفت به اعماق کوير خواهد رفت ، به اعماق دريا رفت ! طعم داخل يک سيب سرخ قرار گرفت. حسادت هم رفت داخل يک چاه عميق . آرام آرام همه قايم شده بودند و ديوانگي همچنان مي شمرد:هفتادوسه،...... هفتادو چهار اما عشق هنوز معطل بود و نمي دانست به کجا برود. تعجبي هم ندارد قايم کردن عشق خيلي سخت است. ديوانگي داشت به عدد 100 نزديک مي شد که عشق رفت وسط يک دسته گل رز و آرام نشست ديوانگي فرياد زد، دارم ميام، دارم ميام همان اول کار تنبلي را ديد. تنبلي اصلا تلاش نکرده بود تا قايم شود! بعدهم نظافت را يافت و خلاصه نوبت به ديگران رسيداما از عشق خبري نبود. ديوانگي ديگر خسته شده بودکه حسادت حسوديش گرفت و آرام در گوش او گفت :عشق در آن سوي گل رز مخفي شده است. ديوانگي با هيجان زيادي يک شاخه  از درخت کند و آنرا با قدرت تمام داخل گلهاي رز فرو کرد . صداي ناله اي بلند شد . عشق از داخل شاخه ها بيرون آمد، دستها يش را جلوي صورتش گرفته بود و از بين انگشتانش خون مي ريخت. شاخه ي درخت چشمان عشق را کور کرده بود. ديوانگي که خيلي ترسيده بود با شرمندگي گفت حالا من چکار کنم؟ چگونه ميتونم جبران کنم؟ عشق جواب داد: مهم نيست دوست من، تو ديگه نميتوني کاري بکني ، فقط ازت خواهش مي کنم از اين به بعد يارمن باش . همه جا همراهم باش تا راه را گم نکنم . واز همان روز تا هميشه عشق و ديوانگي همراه يکديگر به احساس تمام آدم هاي عاشق سرک مي کشند!

درجواب سوال:«عشق است یا پندارعشق؟»پاسخ دادند؟

-کلید نمی خواهد.

-با کمی تمرکز باز می شود و همه راز های درون اش را می گوید.

-کافی ست تو بخواهی.

-برای تمامی پرسش هایی از این قبیل باید به دلت رجوع کنی...